Sessiz Sinema Tadında

Bazen hafızamı ne kadar zorlasam da, bazı insanların konuşma tarzlarını, ses tonlarını ya da yüzlerinin hatırlayamıyorum. En yakınımda olan insanlar için geçerli bir durum bu galiba çünkü bir süre yanında vakit geçirdiğim ama daha sonra  -uzun süre de olsa- görüşmediğim insanların, ses tonlarını, konuşmalarını ve yüzlerini hatırlayabiliyorum. Lise yurdunda kaldığım günlerin birinde -4 senenin hangi günü kim bilir- babamı, annemi, kardeşimi aklıma getirmeye çalıştım. Sadece varlıklarını, orada olduklarını değil, fiziki özelliklerini de. Babamla kardeşimi rahatlıkla getirebildim, sarışın kumral karışımı, renkli gözlü vs. vs. ama annem. yok, ne kadar çabalasam da bir türlü, yüzünü hatırlayamıyordum. E o zamanlar telefonumda fotoğraf oynatmada yok. Samsung C100 var elimde, polifonik melodi, renkli ekran furyasında kapılıp aldığım. Yanıma evden fotoğraf da almamışım. Öyle böyle geçti zaman. Pek fena bir histi. Bir süredir aynı durumla karşı karşı karşıyayım. Bu seferki yüzü değil ama ses tonunu hatırlayamama. Hangi ses tonuyla konuştuğunu, nasıl güldüğünü, gülerken nasıl kikirdediğinin hatırlayamıyorum. Üzücü. Bir tane video buldum dosyaların içinde. Biri konuşuyor ama kimin sesi onu da anlayamıyorum. İşte böyle. Fotoğraflarda anı yakalıyorsun ama bazen yetmiyor. O anların bazılarını ayrıca videoya almak gerekliymiş…

…geçmişi, sessiz sinema tadında hatırlamak istemiyorsan.

Yorum bırakın

Filed under Kişisel

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s